|
In hetzelfde 1977 woonde Herman Finkers een optreden bij van Jakkes in 't Hookhoes te Almelo. Miriam zou de groep verlaten, we zochten vervanging, en toen Herman dat hoorde
besloot hij te solliciteren. Dat gebeurde op een gezellige avond, Herman liet een cassetteband
horen die hij heel vernuftig in elkaar had gezet. Met een overdub van piano en harmonica.
Daarmee had hij een bijdrage willen leveren aan het geluid van Jakkes.
Vooral de vrolijke ongecompliceerdheid sprak hem aan in het repertoire.
Maar voor wat de inhoud betreft, en met betrekking tot de toekomstplannen
artistiek gezien verschilden we toch duidelijk van mening. Het is dus nooit
tot een samenwerking gekomen, al zijn de contacten uitstekend gebleven.
'Toen was ik ook nog niet goed genoeg…', zou Herman er later over zeggen.
In plaats van Herman Finkers werd Hans Hassink het vierde lid van Jakkes. Een muzikale duizendpoot, maar vooral een fantastische violist uit Losser. En ondertussen was ik in het bezit gekomen van de bundel 'Gij zijt kanalje, heeft men ons verweten' van Jaap van der Merwe. Een bonte verzameling sociaal bewogen teksten van o.a. Dirk Witte, Jean-Louis Pisuisse, Dumont, Otto Zeegers, Willem van Iependaal, en vele, vele anderen. Buitenstaanders. Onaangepasten die ooit het lef hadden anders te zijn. Stemmen tegen kerk en burgermansfatsoen. Niet al te academisch. We waren meteen enthousiast! Hier konden we terecht voor nieuw repertoire. Een onuitputtelijke bron! Er stonden ook liedjes in van Vlaamse troubadours. Zo kwamen we voor het eerst in aanraking met het café-chantant, zoals dat in België populair was. Namen als Wannes van de Velde en Willem Vermandere passeerden de revue. En natuurlijk ook die van Walter de Buck, en diens grote Gentse voorganger Karelke Waeri. Walter was de grote organisator van de alternatieve Gentse feesten rond het prachtige plein bij de Sint Jacobs Kathedraal. Tien dagen lang het decor van muziek, theater, dans, acrobatiek en ander spektakel. Op één van de avonden werd Jakkes uitgenodigd. En een menigte van ongeveer 4000 (!) personen deinde mee op het lied 'Poen'. Radio-opnames vanuit verschillende kanten van het plein golven als in een stadion. Om met De Dijk te spreken: 'Als het golft dan golft het goed…' Een onvergetelijke ervaring, dat spreekt voor zich! In 1979 vond Hans Hassink het mooi geweest, hij werd tijdelijk vervangen door Olga Hamer. In de korte periode dat zij meespeelde inspireerde zij mij in een theatralere aanpak van de voorstelling. De teksten beeldend brengen, het oog wil ook wat. En de liedjes leenden zich ervoor. Halverwege 1980 werd Olga opgevolgd door de grootste Jakkes-fan van die tijd: Hans Notermanns. Hans speelde verschillende instrumenten, en koos er voor in dienst te spelen van het totale geluid. Meestal rolden daar voor hem dan de baspartijen uit. Begin 1981 vroeg platenmaatschappij Munich Records ons voor plaatopnames. In juni stapten we de groep de studio in, en halverwege '82 is de eerste LP een feit. Als titel werd gekozen voor 'Hartverscheurend'. De presentatie gebeurde door Jaap van der Merwe in hoogsteigen persoon, op een fantastische avond in het folkcafé van Willemeen te Arnhem. Een groot aantal optredens voor de radio volgden, vooral Herman Stok was heel erg te spreken over de liedjes. En de verkoop liep uitstekend. Links en toch leuk, luidde de slogan, en op de binnenhoes schreef ik: 'Hartverscheurend. Eerste elpee van de groep 'Jakkes', en totnogtoe verreweg de beste. Vier kansarme muzikanten die van de noot een deugd hebben gemaakt. Volksmuziek dus. Of toch eigenlijk niet? Joost mag het weten. En jij ook. Ondertussen blijven wij zingen. Hartverscheurend. Vrolijk tot de laatste snik.' Twaalf liedjes, waarvan ik er acht schreef. De andere waren van Wouter en Hans. En er zat een prachtig levenslied bij van Willem van Iependaal. 'Das muss ein Stück vom Himmel sein', gevonden in de eerder genoemde bundel 'Gij zijt kanalje…' van Jaap van de Merwe. |