|
Karel Bosman houdt Willem Wilmink springlevend
|
|
|
Enschede - Museum Jannink, zondagmiddag. ‘Speciaal voor Willem’, liedjesprogramma in het kader van de tentoonstelling over Willem Wilmink door Karel Bosman. M.m.v. Mark Söhngen (accordeon) en Jitze Kopinga (bas)
Twaalf jaar geleden trad Willem Wilmink er zelf nog op, in het kleine zaaltje van Museum Jannink. De meer dan honderd mensen die toen aanwezig waren, moeten gestapeld of opgevouwen zijn geweest, dat kan haast niet anders. Nu waren het er minder en toch was het zaaltje bomvol. En warm. ‘Willen jullie het lied van de hond in de trein nog een keer horen?’, vroeg Karel Bosman, voormalig begeleider van Wilmink, na afloop van het concert. Wobke Wilmink, de weduwe van de twee jaar geleden overleden schrijver/dichter stelde nog voor dat hij ze allemaal zou doen en het publiek viel haar enthousiast bij, maar Bosman was dringend aan verkoeling toe. Daarom liet hij het bij het beest dat naar Heerenveen was geweest. Eigenlijk is geen gelegenheid ongeschikt om iets moois van Wilmink voor te dragen, zeker de tentoonstelling die rondom de schrijver in het Museum Jannink plaatsvindt niet, maar gezegd moet worden dat Bosman zelf ook een tekstdichter van formaat is. Neem het ontroerende lied ‘Tante’, dat hij opdroeg aan zijn tante, die ‘uit de schutting gezaagde betonsocialiste’ die te oud was geworden om nog mee te zingen in het koor. Of het loflied op de dwazen, de tobbers en de twijfelaars. Luisterend naar de mix van eigen werk en liedjes van Wilmink wordt onmiddellijk duidelijk waarom het zo klikte tussen die twee: ze hebben hetzelfde hart voor het kleine, hetzelfde oog voor het schijnbaar onbeduidende waar menig mens met grote platvoeten overheen walst. |
Het mooist komt dit zielsverbond tot uiting in ‘Ereprijs’, het lied over de vader van Bosman, waarvoor Wilmink de tekst schreef. Ook vader Bosman hield van de natuur, en ‘wat hij in het leven moest ontberen, kon de slootkant compenseren’. Kortom, gistermiddag werd een programma geboden dat ergens over ging. Niet alleen op het gebied van teksten, ook het gitaarspel en zijn uitstekende stemgeluid droegen bij aan het geheel. Net als de muzikale ondersteuning door accordeonist Mark Söhngen en bassist Jitze Kopinga. Dit was de eerste van vier voorstellingen rondom de tentoonstelling. Marieke Moll, dochter van Wilmink brengt een liedjesprogramma, Jacques Klöters houdt een lezing en de rockband voor kinderen Quasimodo treedt op. Ik ben benieuwd of zij kunnen evenaren wat Karel Bosman met gemak bewerkstelligt: het springlevend houden van Willem Wilmink. |